From 74a83fb8013537b3b458c1fa88e222345040e70a Mon Sep 17 00:00:00 2001
From: Vit Brunner <vit.brunner@gmail.com>
Date: Sat, 11 Oct 2014 09:32:37 +0200
Subject: [PATCH] Add Poe's Raven

---
 source/documents/tests/the_raven/1845-poe.md  | 184 +++++++++++++
 .../tests/the_raven/1881-vrchlicky.md         | 166 +++++++++++
 .../documents/tests/the_raven/1885-muzik.md   | 256 +++++++++++++++++
 .../tests/the_raven/1900-zenon-przesmycki.md  | 166 +++++++++++
 .../tests/the_raven/1910-barbara-beaupre.md   | 257 ++++++++++++++++++
 .../tests/the_raven/1918-dostal-lutinov.md    | 184 +++++++++++++
 .../tests/the_raven/1970-baranczak.md         | 166 +++++++++++
 source/documents/tests/the_raven/config.json  |  11 +
 8 files changed, 1390 insertions(+)
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1845-poe.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1881-vrchlicky.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1885-muzik.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1900-zenon-przesmycki.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1910-barbara-beaupre.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1918-dostal-lutinov.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/1970-baranczak.md
 create mode 100644 source/documents/tests/the_raven/config.json

diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1845-poe.md b/source/documents/tests/the_raven/1845-poe.md
new file mode 100644
index 0000000..318e866
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1845-poe.md
@@ -0,0 +1,184 @@
+Author: Edgar Allan Poe  
+Title: The Raven  
+Year: 1845
+Language: English  
+
+## 1
+
+Once upon a midnight dreary, while I pondered, weak and weary,  
+Over many a quaint and curious volume of forgotten lore,  
+While I nodded, nearly napping, suddenly there came a tapping,  
+As of some one gently rapping, rapping at my chamber door.  
+"'Tis some visiter," I muttered, "tapping at my chamber door—  
+
+Only this, and nothing more."  
+
+## 2
+
+Ah, distinctly I remember it was in the bleak December,  
+And each separate dying ember wrought its ghost upon the floor.  
+Eagerly I wished the morrow;—vainly I had sought to borrow  
+From my books surcease of sorrow—sorrow for the lost Lenore—  
+For the rare and radiant maiden whom the angels name Lenore—  
+
+Nameless here for evermore.  
+
+## 3
+
+And the silken sad uncertain rustling of each purple curtain  
+Thrilled me—filled me with fantastic terrors never felt before;  
+So that now, to still the beating of my heart, I stood repeating  
+"'Tis some visiter entreating entrance at my chamber door—  
+Some late visiter entreating entrance at my chamber door;—  
+
+This it is, and nothing more."  
+
+## 4
+
+Presently my soul grew stronger; hesitating then no longer,  
+"Sir," said I, "or Madam, truly your forgiveness I implore;  
+But the fact is I was napping, and so gently you came rapping,  
+And so faintly you came tapping, tapping at my chamber door,  
+That I scarce was sure I heard you"—here I opened wide the door;——  
+
+Darkness there, and nothing more.  
+
+## 5
+
+Deep into that darkness peering, long I stood there wondering, fearing,  
+Doubting, dreaming dreams no mortal ever dared to dream before;  
+But the silence was unbroken, and the darkness gave no token,  
+And the only word there spoken was the whispered word, "Lenore!"  
+This I whispered, and an echo murmured back the word, "Lenore!"  
+
+Merely this, and nothing more.  
+
+## 6
+
+Back into the chamber turning, all my soul within me burning,  
+Soon I heard again a tapping somewhat louder than before.  
+"Surely," said I, "surely that is something at my window lattice;  
+Let me see, then, what thereat is, and this mystery explore—  
+Let my heart be still a moment and this mystery explore;—  
+
+'Tis the wind and nothing more!"  
+
+## 7
+
+Open here I flung the shutter, when, with many a flirt and flutter,  
+In there stepped a stately raven of the saintly days of yore;  
+Not the least obeisance made he; not an instant stopped or stayed he;  
+But, with mien of lord or lady, perched above my chamber door—  
+Perched upon a bust of Pallas just above my chamber door—  
+
+Perched, and sat, and nothing more.  
+
+## 8
+
+Then this ebony bird beguiling my sad fancy into smiling,  
+By the grave and stern decorum of the countenance it wore,  
+"Though thy crest be shorn and shaven, thou," I said, "art sure no craven,  
+Ghastly grim and ancient raven wandering from the Nightly shore—  
+Tell me what thy lordly name is on the Night's Plutonian shore!"  
+
+Quoth the raven, "Nevermore."  
+
+## 9
+
+Much I marvelled this ungainly fowl to hear discourse so plainly,  
+Though its answer little meaning—little relevancy bore;  
+For we cannot help agreeing that no living human being  
+Ever yet was blessed with seeing bird above his chamber door—  
+Bird or beast upon the sculptured bust above his chamber door,  
+
+With such name as "Nevermore."  
+
+## 10
+
+But the raven, sitting lonely on the placid bust, spoke only  
+That one word, as if his soul in that one word he did outpour.  
+Nothing farther then he uttered—not a feather then he fluttered—  
+Till I scarcely more than muttered "Other friends have flown before—  
+On the morrow he will leave me, as my hopes have flown before."  
+
+Then the bird said "Nevermore."  
+
+## 11
+
+Startled at the stillness broken by reply so aptly spoken,  
+"Doubtless," said I, "what it utters is its only stock and store  
+Caught from some unhappy master whom unmerciful Disaster  
+Followed fast and followed faster till his songs one burden bore—  
+Till the dirges of his Hope that melancholy burden bore  
+
+Of 'Never—nevermore.'"  
+
+## 12
+
+But the raven still beguiling all my sad soul into smiling,  
+Straight I wheeled a cushioned seat in front of bird, and bust and door;  
+Then, upon the velvet sinking, I betook myself to linking  
+Fancy unto fancy, thinking what this ominous bird of yore—  
+What this grim, ungainly, ghastly, gaunt, and ominous bird of yore  
+
+Meant in croaking "Nevermore."  
+
+## 13
+
+This I sat engaged in guessing, but no syllable expressing  
+To the fowl whose fiery eyes now burned into my bosom's core;  
+This and more I sat divining, with my head at ease reclining  
+On the cushion's velvet lining that the lamplight gloated o'er,  
+But whose velvet violet lining with the lamplight gloating o'er,  
+
+She shall press, ah, nevermore!  
+
+## 14
+
+Then, methought, the air grew denser, perfumed from an unseen censer  
+Swung by angels whose faint foot-falls tinkled on the tufted floor.  
+"Wretch," I cried, "thy God hath lent thee—by these angels he hath sent thee  
+Respite—respite and nepenthe from thy memories of Lenore!  
+Quaff, oh quaff this kind nepenthe and forget this lost Lenore!"  
+
+Quoth the raven, "Nevermore."  
+
+## 15
+
+"Prophet!" said I, "thing of evil!—prophet still, if bird or devil!—  
+Whether Tempter sent, or whether tempest tossed thee here ashore,  
+Desolate yet all undaunted, on this desert land enchanted—  
+On this home by Horror haunted—tell me truly, I implore—  
+Is there—is there balm in Gilead?—tell me—tell me, I implore!"  
+
+Quoth the raven, "Nevermore."  
+
+## 16
+
+"Prophet!" said I, "thing of evil—prophet still, if bird or devil!  
+By that Heaven that bends above us—by that God we both adore—  
+Tell this soul with sorrow laden if, within the distant Aidenn,  
+It shall clasp a sainted maiden whom the angels name Lenore—  
+Clasp a rare and radiant maiden whom the angels name Lenore."  
+
+Quoth the raven, "Nevermore."  
+
+## 17
+
+"Be that word our sign of parting, bird or fiend!" I shrieked, upstarting—  
+"Get thee back into the tempest and the Night's Plutonian shore!  
+Leave no black plume as a token of that lie thy soul hath spoken!  
+Leave my loneliness unbroken!—quit the bust above my door!  
+Take thy beak from out my heart, and take thy form from off my door!"  
+
+Quoth the raven, "Nevermore."  
+
+## 18
+
+And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting  
+On the pallid bust of Pallas just above my chamber door;  
+And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming,  
+And the lamp-light o'er him streaming throws his shadow on the floor;  
+And my soul from out that shadow that lies floating on the floor  
+
+Shall be lifted—nevermore!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1881-vrchlicky.md b/source/documents/tests/the_raven/1881-vrchlicky.md
new file mode 100644
index 0000000..fe3afb7
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1881-vrchlicky.md
@@ -0,0 +1,166 @@
+Author: Jaroslav Vrchlický  
+Title: Havran  
+Year: 1881  
+Language: Czech  
+
+## 1
+
+V půlnoc kdysi v soumrak čirý chorý bděl jsem sám a sirý,  
+v knihy staré, zapomněné ukláněl jsem bledou líc;  
+skoro schvátilo mne spaní, an ruch lehký znenadání  
+ozval se jak zaklepání na mé dvéře a zas nic.  
+„Chodec to snad,“ pravím k sobě, klepá to a více nic,  
+       pouze to, a pranic víc.“  
+
+## 2
+
+Jasně pamět má mi praví, prosinec byl chmurný, tmavý,  
+z krbu mnohá jiskra v žhavý let se dala prchajíc.  
+Prahnul jsem po kuropění, marně těchy hledal v čtení  
+pro tu, které více není; duše moje zoufajíc  
+po té, již zvou Leonora v nebi, prahla zoufajíc, —  
+       zde ji nezná nikdo víc.  
+
+## 3
+
+Hedvábná se hnula clona, cos v ní šustí, cos v ní stoná,  
+mysl plní se a vlní, bázně také neznajíc,  
+takže srdce si dodávám, vstávám a si předříkávám:  
+„Chodec to, ždá nocleh sobě, bloudě kol mých okenic,  
+nějaký to chodec pozdní bloudí u mých okenic —  
+       to je to a pranic víc.“  
+
+## 4
+
+Duše má nabyla síly, neváhal jsem ani chvíli:  
+„Pane,“ děl jsem, „nebo paní, nemyslete na to víc,  
+pravda jest, mne zmohlo spaní, neslyšel jsem znenadání  
+vaše lehké zaklepání na mé dvéře a pak nic,  
+myslil jsem, že nic to není.“ — Otevru, — aj, ticho, — nic;  
+       venku tma a pranic víc.  
+
+## 5
+
+Dlouho do tmy patřím snivý, stojím, duše má se diví,  
+v strachu sny si, jaké nikdo ještě nesnil, spřádajíc.  
+Ticho kolem nezrušeno, leč v tom tichu jedno jméno  
+Leonoro? vysloveno šeptem znělo a víc nic;  
+já ho šeptal. — „Leonoro!“ nazpět znělo zmírajíc.  
+       Pouze to a pranic víc.  
+
+## 6
+
+Nazpět v komnatu se vracím, žhavou duší v sny se ztrácím.  
+Záhy zas ten klepot slyším, hlasněji než dřív, a víc.  
+„Jistě,“ pravím, „jistě kdosi klepá a mne o vstup prosí;  
+podívám se, jaký divný zjev to u mých okenic.  
+Tiše, srdce! podívám se na zjev u svých okenic!  
+       Je to vítr a nic víc!“  
+
+## 7
+
+Otevru své okno, rázem vířivým tu letem na zem  
+snesl se a kráčí havran statný, jakých není víc,  
+ani trochu nepozdravil, na chvilku se nezastavil,  
+na dvéře — jak pán neb paní, tak měl při tom vážnou líc —  
+nad Pallady used sochu, a měl stále vážnou líc,  
+       sedl, mlčel a nic víc.  
+
+## 8
+
+Černý pták ten ve svém zjevu vážný tak a v přísném hněvu  
+zjasnil trochu do úsměvu moji truchlou, smutnou líc.  
+„Ač máš hřeben ostříhaný,“ děl jsem, „nejsi sketa planý,  
+stará šelmo, z pekel brány bouří štvaná prchajíc.  
+Kterak sluješ, břehem pekla v jizbu moji prchajíc?  
+       Na to havran: „Nikdy víc!“  
+
+## 9
+
+S žasem zřím na toho ptáka, co to nemotora kdáká;  
+ač z té jeho odpovědi nemoh jsem si vybrat nic,  
+však to dlužno uvážiti: zřídka se to stane v žití,  
+ptáka že je možno zříti, jenž by sletěl s okenic,  
+ptáka nebo zvíře, které na sochu si sedajíc  
+       zvalo by se: ‚Nikdy víc‘!  
+
+## 10
+
+Pták na tiché soše seděl, pouze jedno slovo věděl,  
+jeho duše v tom jen byla, jiné řeči neznajíc,  
+neřek více slovo jiné, nezčeřil své peří stinné,  
+až já zavzdych: „Vše tak mine, druhů měl jsem na tisíc,  
+také ten tam opustí mne nadějí jak na tisíc!“  
+       Havran pravil: „Nikdy víc!“  
+
+## 11
+
+Moudrou řečí tou když zrušil kolem ticho, já jsem tušil:  
+„Jistě mimo toto slovo chudák havran neví nic,  
+jistě stihla jeho pána osudu za ranou rána,  
+takže duše jeho štvána v refrén jeden zoufajíc  
+pohřbila svou naděj všecku v smutný refrén zoufajíc,  
+       v refrén: Nikdy, nikdy víc!  
+
+## 12
+
+Posud havran ve svém zpěvu žal můj měnil do úsměvu,  
+nyní židli pošinul jsem k dveřím, k soše, jemu v líc,  
+zvolna klesám do sametu, duma dumu stíhá v letu,  
+v myšlénkách mi sjede z retů: „Šelma ta, zlo zvěstujíc,  
+co chce příšerná a šerá šelma ta zlo zvěstujíc,  
+       krákající: Nikdy víc?“  
+
+## 13
+
+V domněnky jsem upad zcela, duše má se zamlčela,  
+zřítelnice ptáka zřela v srdce moje hárajíc,  
+zvědět víc má chuť se nesla, skráň má pohodlně klesla  
+v měkký samet mého křesla, lampy zář kam šlehajíc  
+fialový samet křesla osvítila, šlehajíc,  
+       kam nesedne ona víc!  
+
+## 14
+
+Ve vzduchu se vůně chvěla, jak by z kaditelnic spěla  
+andělů, jichž kroků echo znělo chodbou zmírajíc.  
+„Věru,“ křiknu, „V tvoji těchu anděly bůh seslal v spěchu,  
+by tvá duše v moři vzdechů nehynula zoufajíc,  
+Leonoru zapomněla v moři vzdechů zoufajíc!“ —  
+       Na to havran: „Nikdy vic!“  
+
+## 15
+
+„Proroku!“ dím, „čárných zraků, věštče, ďáble nebo ptáku,  
+Satan slal tě, či bouř z mraků štvala tě se vztekajíc  
+bídného, však duše chladné v kouzelné ty kraje zrádné,  
+na tu zem, kde hrůza vládne, rci mi pravdu a víc nic,  
+jest v Gilead balzám těchy, jen to rci mi, a víc nic!“  
+       Na to havran: „Nikdy víc!“  
+
+## 16
+
+„Proroku,“ dím, „čárných zraků, věštče, ďáble nebo ptáku,  
+pro nebe i boha prosím, jejž i ty ctíš, těkajíc  
+duše mořem trudu, hněvu, zda obejme zářnou děvu,  
+Leonoru, kterou v zpěvu andělů zve na tisíc,  
+zářící tu krásnou děvu, zdali uzřím lící v líc?“  
+       Na to havran: „Nikdy víc!“  
+
+## 17
+
+„Však teď vari s mého prahu, ptáku, ďáble, starý vrahu,  
+v peklo zpět neb v bouř, jež hnala sem tě do mých okenic,  
+ani péra nenech tady, ani slova z lži tvé, zrády,  
+v samotě mé beze vnady nech mne, nechci vědět nic.  
+Přestaň rvát mi srdce, šelmo, kliď se z dveří prchajíc!“  
+       Na to havran: „Nikdy víc!“  
+
+## 18
+
+Ale havran neslet, sedí, stále sedí, na mne hledí,  
+nade dveřmi sochy bílé černým křídlem stíní líc,  
+jeho očí lesk mne svírá, démon spící takto zírá,  
+lampy zář jej obestírá jeho stín kol vrhajíc,  
+a má duše z toho stínu nevzchopí se zoufajíc,  
+       nevzchopí se — nikdy víc!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1885-muzik.md b/source/documents/tests/the_raven/1885-muzik.md
new file mode 100644
index 0000000..cc0b67e
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1885-muzik.md
@@ -0,0 +1,256 @@
+Author: Augustin Eugen Mužík  
+Title: Havran  
+Year: 1885  
+Language: Czech  
+
+## 1
+
+V půlnoc jednu pustou, tmavou,  
+když jsem se skloněnou hlavou  
+seděl znaven nad podivnou  
+knihou, sám a v srdci žal,  
+když mne skoro sen již zmáhal,  
+slyším, jak by někdo sáhal  
+po dveřích, a zase váhal,  
+až pak tiše zaklepal.  
+„Poutník to as,“ povídám si,  
+„na mé dvéře zaklepal,  
+nemá klepat nadarmo!“  
+
+## 2
+
+Ach, nevyjde z mé to hlavy:  
+v prosinec to bylo dravý,  
+plamen ohně plápolavý  
+míhal se jak přelud kol.  
+Prudce po jitru jsem toužil,  
+marně ducha v knihy hroužil,  
+zoufale on jen se soužil,  
+pro Lenoru nesl bol,  
+pro tu duši vzácnou, jasnou,  
+v nebe vzatou nesl bol —  
+zde ji hledám nadarmo.  
+
+## 3
+
+A to jemné šelestění  
+vzbouzí ve mně matné chvění,  
+duši moji náhle jímá  
+dosud nepoznaný žas,  
+takže, bych se strachu zbavil,  
+poznovu jsem k sobě pravil:  
+„To nějaký host se stavil  
+u mých dveří v tento čas,  
+jakýs pozdní host se stavil  
+u mých dveří v tento čas —  
+vždyť se lekám nadarmo.“  
+
+## 4
+
+Tu jsem oddechnul si směle.  
+Neváhaje pak již déle,  
+„pane,“ řekl jsem, „či paní,  
+prosím, odpusťte mi již,  
+však mne skoro sen již zmáhal,  
+a vy jak byste se zdráhal,  
+proto jsem též trochu váhal  
+vstát a popojít vám blíž —“  
+Prudce otevru teď dvéře,  
+čekám, až on přijde blíž,  
+stojím, čekám — nadarmo.  
+
+## 5
+
+Dlouho stál jsem, do tmy zíral,  
+duch můj divnou bázní zmíral,  
+dumy dumal, jaké nikdo  
+ze smrtelných přede mnou.  
+Leč v tom tichu beze hnutí  
+jediné jen zašeptnutí  
+„Leonoro“ jako dchnutí  
+znělo nocí tajemnou.  
+Já je šeptnul, echem dále  
+znělo nocí tajemnou,  
+znělo, mřelo nadarmo.  
+
+## 6
+
+Do komnaty zpět se chýlím  
+s čelem divným zmatkem zpilým,  
+slyším opět klepání to  
+hlasitěji nežli dřív.  
+„Jistě,“ pravím, „někdo stoje  
+venku, půlnoci se boje,  
+klepe tam na okno moje.  
+Podívám se na ten div.  
+Ztiš se, ty mé plaché srdce,  
+vysvětlím ti tento div,  
+vždyť se lekáš nadarmo.“  
+
+## 7
+
+Prudce okno otevře se,  
+a tu vidím, jak se nese  
+ke mně havran, statný havran  
+ze dnů dávna, z báje chvil.  
+Neopověděv se ani,  
+letěl dále bez váhání,  
+jako kníže nebo paní  
+nad dvéře se usadil,  
+na poprsí Palladino,  
+tam se vážně usadil,  
+hledím naň, však nadarmo.  
+
+## 8
+
+Vida jeho mrav a pýchu,  
+nezdržel jsem se již smíchu,  
+v okolí tom hrůzy plném  
+v úsměv ladě duši svou.  
+„Ač jsi zbloudil bez všech znaků  
+k nám sem lidem z nočních mraků,  
+nejsi jako každý z ptáků,  
+nějak tebe doma zvou!  
+Řekni mi své rodné jméno,  
+jak tě, pověz, doma zvou?“  
+Řekl havran: „Nadarmo.“  
+
+## 9
+
+Poslouchám tu v žasu ptáka,  
+co mi bez obalu kráká,  
+jenže ve mně úcty málo  
+vzbudila ta odpověď.  
+To však na svůj účet beru:  
+zřídkakdy se stane věru,  
+aby přišel v nočním šeru  
+někam pták, jak on sem teď,  
+aby na sochu si sednul  
+někde pták, jak on zde teď,  
+s takým jménem ‚Nadarmo‘.  
+
+## 10
+
+Havran však už tiše seděl,  
+mlčky na mne dolů hleděl,  
+jak by z celé řeči výraz  
+jediný měl v paměti.  
+Pouze schlípnul křídla obě,  
+ticho bylo jako v hrobě,  
+až jsem posléz řekl sobě:  
+„Vím, že také uletí,  
+jak mé naděje a druzi,  
+tak mi také uletí —“  
+Kváče havran: „Nadarmo.“  
+
+## 11
+
+A v tom tichu svojím hlasem  
+pták ten naplnil mne žasem.  
+„Slovo to,“ dím, „celou asi  
+moudrostí jest, již kdy znal,  
+pochycenou ode pána,  
+jehož sterá stihla rána,  
+až hruď jeho, k smrti zdrána,  
+vylila svůj celý žal,  
+všechny naděje a klamy,  
+celou tíhu svou i žal  
+v jedno slovo ‚Nadarmo‘.“  
+
+## 12
+
+Však ten havran stále pudí  
+smutek z mojí teskné hrudi,  
+takže posléz k němu blíže  
+sedám, čelo podepřev,  
+a pak hebkém ve sametu  
+v lehkém fantazie letu  
+probírám tu divnou větu,  
+co ten hrůzný, zlostný zjev,  
+zlověstný a podivínský,  
+příšerný a hrůzný zjev  
+myslil oním ‚Nadarmo‘.  
+
+## 13
+
+Tak jsem seděl, dumal znova  
+beze zvuku, beze slova  
+hleděl k ptáku, jehož oči  
+pálily mne v bledou tvář.  
+Tak jsem seděl, bolest taje,  
+hlavu těžkou opíraje  
+o podušku, v jejíž kraje  
+padá lampy jasná zář;  
+podušku tu, v jejíž kraje  
+padá lampy jasná zář,  
+chystám pro ni — nadarmo.  
+
+## 14
+
+Náhle vzduch je dusný, sytý  
+kadidlem a vůní zpitý,  
+zachvívá se serafíny,  
+jichž teď kroky půda zní.  
+„Neštastníče,“ křiknu, „nebe  
+navštívilo dnesky tebe,  
+ještě můžeš spasit sebe,  
+rozluč jen svou paměť s ní,  
+pij z poháru zapomnění,  
+rozluč svoji paměť s ní —“  
+Kváče havran: „Nadarmo!“  
+
+## 15
+
+„Proroku! Ty lidstva škůdce,  
+aťs jen pták či ďábel svůdce,  
+jestli tebe peklo slalo  
+neb jen bouř v náš smutný dol,  
+opuštěný, nehostinný,  
+v němž jen pusté duchů stíny  
+rády dlí a nikdo jiný,  
+prosím, umírniž můj bol,  
+rci, zda najdu v Gileadu  
+balzám těchy pro svůj bol?“  
+Kváče havran: „Nadarmo!“  
+
+## 16
+
+„Proroku! Ty lidstva škůdce,  
+aťs jen pták či ďábel svůdce,  
+při nebesích zaklínám tě,  
+při Bohu, jenž tvůj je pán,  
+viď, že doufat mám, že jednou  
+andělé mou duši bědnou  
+k oné zářné děvě zvednou,  
+již teď věčný eden dán,  
+k oné vzácné, zářné děvě,  
+jíž je věčný eden dán —“  
+Kváče havran: „Nadarmo!“  
+
+## 17
+
+„Naposleds to skuhral, vari,  
+ptáku nebo ďáble starý,  
+leť si zpátky v noční bouře,  
+do pekelné vlasti pluj!  
+Nech zde jedno péro černé  
+v zámku lži své licoměrné,  
+samotě mne ponech věrné,  
+velím: Opusť pokoj můj,  
+vyrvi spáry z mého srdce,  
+velím: Opusť pokoj můj —“  
+Kváče havran: „Nadarmo.“  
+
+## 18
+
+A ten havran z bílé stěny  
+zírá jako přimrazený  
+stále dolů od té sochy,  
+zírá v jizby mojí klín.  
+Jeho zrak je divě žhavý,  
+jak by jakýs démon tmavý  
+níže kroužil kol mé hlavy —  
+v duši padá jeho stín.  
+Doufáš, že ji někdy ještě  
+opustí ten černý stín?  
+Darmo — darmo — nadarmo!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1900-zenon-przesmycki.md b/source/documents/tests/the_raven/1900-zenon-przesmycki.md
new file mode 100644
index 0000000..5bddeba
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1900-zenon-przesmycki.md
@@ -0,0 +1,166 @@
+Author: Zenon Przesmycki  
+Title: Kruk  
+Year: 1900
+Language: Polish  
+
+## 1
+
+Raz w północnej, głuchej dobie, gdym znużony siedział sobie  
+Nad księgami dawnej wiedzy, którą wieków pokrył kurz –  
+Gdym się drzemiąc chylił na nie, usłyszałem niespodzianie  
+Lekkie, ciche kołatanie, jakby u drzwi moich tuż.  
+To gość jakiś – wyszeptałem. – Puka snadź przy drzwiach mych tuż.  
+Nic innego chyba już.  
+
+## 2
+
+Ach – pamiętam, jakby wczoraj – była przykra grudnia pora,  
+Głownie mrąc to cień rzucały, to blask jakichś krwawych zórz.  
+Tęsknom czekał, by świat biały błysł, bo księgi nie sprawiały  
+Ulgi w mej boleści stałej, odkąd znikł mój anioł stróż,  
+Dziewczę słodkie, które zwie Lenorą anioł stróż...  
+Tu bez nazwy ona już!  
+
+## 3
+
+Strach zdejmował mnie nieznany, pełny grozy niezbadanej,  
+Kiedy u drzwi zaszeleścił purpurowy kotar plusz:  
+By ukoić serca trwogę, rzekłem sobie: Pojąć mogę:  
+To podróżny – zgubił drogę – zbłąkał się wśród śnieżnych wzgórz...  
+W drzwi me puka, Zabłądziwszy pośród białych śnieżnych wzgórz...  
+Tak – nikt inny chyba już!  
+
+## 4
+
+Więc nabrawszy męstwa wstałem, z ugrzecznieniem mówiąc całem:  
+Panie albo pani, błagam, nie obrażaj się ni chmurz,  
+Bo zasnąłem ze zmęczenia, a twe lekkie uderzenia  
+W drzwi mojego tu schronienia nie zbudziły mnie. Więc cóż  
+W tym dziwnego, żem nie słyszał? Tu otwarłem drzwi – i cóż?  
+Ciemność w krąg – nic więcej już.  
+
+## 5
+
+Patrząc w mrok ten na wsze strony, stałem trwożny i zdumiony,  
+Rojąc mary, jakich dotąd głąb nie znała ludzkich dusz.  
+Lecz milczenie głuche trwało, ciszy nic nie przerywało,  
+Tylko lekki szept nieśmiało drgnął: – Lenora? – gdzieś tuż, tuż.  
+Tom ja szepnął – i: Lenora! – wyszeptało echo tuż.  
+Tylko to, nic więcej już.  
+
+## 6
+
+Powróciwszy do pokoju, w niesłychanym już rozstroju,  
+Posłyszałem znów stukanie, jakby gdzieś przy ścianie wzdłuż.  
+Pewnie – rzekłem – coś kołacze w okno: wiatry snadź tułacze?  
+Zaraz, co to jest, zobaczę, nie bij, serce, ni się trwóż –  
+Wnet wyjaśnię tę zagadkę, serce, nie bój się ni trwóż.  
+Tak, to wiatr – nic więcej już!  
+
+## 7
+
+Otworzyłem okno zatem... Szumiąc skrzydły, z majestatem,  
+Wzleciał ciężko Kruk wspaniały, jakby czarny piekieł stróż.  
+Nie pozdrowił mnie ukłonem, okiem powiódł w krąg zamglonym  
+I siadł z pańskim jakimś tonem pośród dwóch kamiennych kruż –  
+Na Pallady biuście przy drzwiach, pośród dwóch kamiennych kruż.  
+Usiadł tam – nic więcej już.  
+
+## 8
+
+Ptak ten sprawił, że przy całym rozsmętnieniu mym musiałem  
+Rozśmiać się z poważnej nader jego miny: Tyś nie tchórz,  
+Widzę, stary, chmurny ptaku, co – choć piór już ani znaku  
+Na swym czubie – szukasz szlaku wśród posępnych nocy mórz?  
+Mów, jak zwą cię na plutońskim brzegu czarnych nocy mórz?  
+Kruk rzekł na to: Nigdy już!  
+
+## 9
+
+Zadziwiłem się nie lada, że ptak tak wyraźnie gada,  
+Choć żem jego odpowiedzi nie mógł pojąć ani rusz,  
+Boć to przyzna nawet dziecię, że nikt z ludzi dotąd w świecie  
+Nie oglądał chyba przecież ptaka przy drzwiach izby tuż.  
+Ptaka, co by przed nim usiadł na popiersiu przy drzwiach tuż.  
+Z takim mianem: Nigdy już.  
+
+## 10
+
+Ale Kruk ten z łysą głową wyrzekł jedno tylko słowo,  
+Jak ci, którzy w jeden wyraz całą głąb wlewają dusz.  
+Potem milczał znów nieśmiele, Pióro mu nie drgnęło w ciele,  
+Aż gdym szepnął: Przyjaciele opuścili mnie wśród burz.  
+I on też za dniem mnie rzuci, jak Nadzieje pośród burz.  
+Ptak mi odrzekł: Nigdy już!  
+
+## 11
+
+Zadziwiony niewymownie odpowiedzią tak stosownie  
+Wyrzeczoną: Widać – rzekłem – umie tylko to. A nuż  
+Dar to pana, co w niewoli poznał tylko to, co boli,  
+I swe pieśni jął powoli echa kłaść przeżytych burz,  
+Aż pieśń każda w smętnej zwrotce brzmiała niby echo burz:  
+Nigdy, nigdy, nigdy już!  
+
+## 12
+
+Lecz że w rozsmętnieniu całym wciąż się z Kruka śmiać musiałem,  
+Przysunąłem miękki fotel na wprost ptaka, do drzwi tuż,  
+I usiadłszy nań co żywo, jąłem myśli snuć przędziwo,  
+Co te stare, chmurne dziwo, czarne jakby piekieł stróż –  
+Co ten ptak złowróżbny, groźny, czarny jakby piekieł stróż –  
+Mniemał, kracząc: Nigdy już!  
+
+## 13
+
+Myśląc, czego to oznaka, nie mówiłem ni do ptaka,  
+Który swe płonące oczy w serce wbijał mi jak nóż.  
+Tak siedziałem, wsparłszy głowę o poduszki fioletowe,  
+A blask lampy światło płowe lał na ich matowy plusz.  
+Ach, niestety, Ona o ten fioletowy, miękki plusz  
+Skroni swej nie oprze już!  
+
+## 14
+
+Wtem powietrze się zamgliło, jakby wkoło się dymiło  
+Sto anielskich trybularzy, tchnących słodką wonią róż.  
+Bóg na bóle, co trapiły serce, lek ci zsyła miły –  
+Zawołałem – zbierz swe siły i wspomnienia ciężkie zgłusz,  
+Wdychaj lek ten i wspomnienia o Lenory stracie zgłusz!  
+Kruk zakrakał: Nigdy już!  
+
+## 15
+
+Zły wróżbiarzu – rzekłem – ptaku czy czarciego sługo znaku!  
+Czy cię szatan przysłał tutaj, czy pęd wściekły zagnał burz  
+Na brzeg smutku i boleści, gdzie żal tylko pustka mieści,  
+Gdzie noc każda zgrozę wieści – powiedz, błagam, wzrusz się, wzrusz!  
+Jestże, jestże balsam w Gilead? – powiedz, powiedz, wzrusz się, wzrusz!  
+Rzekł Kruk na to: Nigdy już!  
+
+## 16
+
+Zły wróżbiarzu – rzekłem – ptaku czy czarciego sługo znaku!  
+Na to niebo, co nad nami, i na Pana ziemi, mórz  
+Powiedz duszy mej zbolałej, czy w Edenie szczęścia chwały  
+Znajdzie dziewczę, które biały zwie Lenorą anioł-stróż,  
+Dziewczę święte, słodkie, które zwie Lenorą anioł-stróż?  
+Kruk mi odrzekł: Nigdy już!  
+
+## 17
+
+Niech to będzie pożegnanie – krzyknę – ptaku czy szatanie!  
+Precz na burzę, na plutońskie brzegi czarnych nocy mórz!  
+Niech mi żadne czarne pióro nie przypomni, jak ponuro  
+Mroczysz wszystko kłamstwa chmurą! Ruszże się z popiersia, rusz!  
+Wyjmij dziób z mojego serca – i rusz się z nade drzwi, rusz!  
+Kruk mi odrzekł: Nigdy już!  
+
+## 18
+
+I kruk wcale nie odlata, jakby myślał siedzieć lata  
+Na Pallady biuście przy drzwiach, pośród dwóch kamiennych kruż,  
+Krwawo lśni mu wzrok ponury, jak u diabła spod rzęs chmury  
+Światło lampy rzuca z góry jego cień na pokój wzdłuż,  
+A ma dusza z tego cienia, co komnatę zaległ wzdłuż,  
+Nie powstanie – Nigdy Już!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1910-barbara-beaupre.md b/source/documents/tests/the_raven/1910-barbara-beaupre.md
new file mode 100644
index 0000000..4c08def
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1910-barbara-beaupre.md
@@ -0,0 +1,257 @@
+Author: Barbara Beaupré  
+Title: Kruk  
+Year: 1910
+Language: Polish  
+
+## 1
+
+Raz w godzinie widm północnej  
+Rozważałem w ciszy nocnej  
+Mądrość dawnych ksiąg przesławnych  
+Zapomnianych dzisiaj już.  
+W tem znużoną chyląc głowę,  
+Na pożółkłe karty owe  
+Słyszę oto w nocną ciszę  
+Kołatanie do drzwi, tuż.  
+Gość to myślę, u podwoi,  
+Zapóźniony u drzwi stoi.  
+Pragnie wejść choć późno już.  
+Gość, lecz jaki? Któżby? Któż...?  
+
+## 2
+
+Grudzień to był wichrem śpiewny,  
+Lampy mojej blask niepewny  
+Kładł u stóp mych cienie drżące  
+Jak gasnących płatki róż.  
+Chciałem nim dnia wróci białość  
+W starych księgach uśpić żałość,  
+Za promienną, rzadką dziewą  
+Gdzieś zniknioną w blaskach zórz.  
+Za straconą, opłakaną  
+Dziś Lenorą w Niebie zwaną  
+Co w dal senną, bezimienną  
+Poszła i nie wróci już.  
+
+## 3
+
+Słyszę smętne snując mary  
+Purpurowej szum kotary.  
+Fantastycznym zdjęty lękiem  
+Nie wiem, co mam myśleć już.  
+Tłumiąc trwożne serca bicie  
+Chciałem lęk ów uśpić skrycie  
+Powtarzając: "U podwoi  
+Gość spóźniony jakiś stoi,  
+Pragnie wejść choć późno już  
+Cóż innego? Cóżby? Cóż?  
+
+## 4
+
+Wreszcie płonnej zbywszy trwogi  
+Bez wahania szedłem w progi,  
+Gdzie u wniścia, mego przyjścia  
+Czeka gość wśród nocnych burz.  
+– Panie! – rzekłem – czy też Pani!  
+Wasze lekkie kołatanie  
+Tak ostrożne, ciche, trwożne,  
+Ledwie do mnie doszło już.  
+Byłem senny, śniłem może,  
+Raczcie wejść, wnet drzwi otworzę.  
+Otworzyłem, lecz na dworze  
+Nic, prócz nocnych wichrów, burz.  
+
+## 5
+
+Nie śmiąc wejść w te pustki ciemne  
+Stałem długo... Sny tajemne...  
+Marząc jakich nikt śmiertelny...  
+W taką noc nie wyśni już.  
+A przede mną ciemność głucha,  
+Wicher tylko jeno z jękiem dmucha,  
+Niosąc tylko jedno imię smętne,  
+Tej, co zgasła w blaskach zórz.  
+Imię to Lenora! śpiewne,  
+Wyrzekł ktoś... To ja zapewne  
+Sam je rzekłem w tę noc burz  
+Bo któż inny? Któżby? Któż?  
+
+## 6
+
+Więc na miejsce wracam dawne,  
+By znów badać księgi sławne  
+Lecz znów słyszę, w nocną cisze  
+Kołatanie, bliżej, tuż!  
+Czując żar płonący w łonie  
+Myślę: ... "chyba w nocnej toni  
+Wicher w szyby okien dzwoni,  
+Wicher co jęczy w tę noc burz.  
+Okno w ciemną noc otworzę  
+Wicher w szyby dzwoni może  
+Cóż innego! Cóżby? Cóż?  
+
+## 7
+
+Otworzyłem. I wnet potem  
+Szumnym, pewnym, równym lotem  
+Czarnopióry kruk wspaniały  
+prosto ku mnie leciał już.  
+Ni się wstrzymał, ani zbaczał,  
+Ku drzwi moim lot zataczał  
+Gdzie u góry biust Pallady  
+Jak domowy świeci stróż.  
+Na Pallady posąg biały  
+Wzleciał czarny kruk wspaniały  
+Czarnopióry demon burz.  
+
+## 8
+
+Nie chcąc by gość hebanowy  
+Przejrzał z marzeń mych osnowy  
+Nawał mętnych myśli smętnych  
+Co mój duch obległy już.  
+Rzekłem siląc się na żarty:  
+– Choć czub nosisz mocno zdarty,  
+Wiem, żeś nie jest zwykłym kurem  
+Co przy ziemi gdacze tuż.  
+Tyś wędrowny kruk prastary  
+Co piekielne rzucił mary  
+Z Plutonowych spiesząc wzgórz  
+Powiedz jak cię tam nazwano?  
+Jakie nosisz wśród nich miano  
+A kruk rzecze:  
+– Nigdy już!  
+
+## 9
+
+Lęk ogarnął mnie bezradny,  
+Na ten dziw tak bezprzykładny,  
+Że się do mnie ten twór ptasi  
+Tak od razu ozwał już.  
+Bo pomyślcie tylko sami!  
+Jak to dziwnie!? gdzieś nad drzwiami  
+Kędy biały biust Pallady  
+Jak domowy świeci stróż  
+Widzieć taki twór ponury,  
+Wyschły, straszny, czarnopióry  
+Co się zowie:  
+– Nigdy już!  
+
+## 10
+
+Na popiersiu cicho tkwiący  
+Siedział czarny kruk milczący  
+Jakby w słowie, które wyrzekł  
+Całą duszę zawarł już.  
+Więc ja w smętnej rzekłem mowie:  
+– Jak odbiegli mnie druhowie  
+Jak nadziei jasne gońce,  
+W zmierzch wieczornych zgasły zórz,  
+Tak nim ranny brzask zaświeci  
+Gość skrzydlaty mnie odleci!  
+A kruk rzecze:  
+– Nigdy już!  
+
+## 11
+
+## 12
+
+## 13
+
+## 14
+
+Słysząc znów tak trafna mowę,  
+Rzekłem wznosząc trwożnie głowę,  
+Gdzie nad cichą biel posągu  
+Wzleciał czarny demon wróż.  
+– Bez wątpienia, w słów twych treści  
+Co nad biustem siedząc tuż  
+Oczy we mnie wpił błyszczące,  
+Jako żagwie dwie płonące,  
+Paląc serce mego łona  
+Jak pożarnych ogniem zórz.  
+I tak w dziwnych mar osnowie  
+Czoło wsparłem o wezgłowie  
+Gdzie się kładły mętne blaski  
+Jak opadłych płatki róż.  
+Na wezgłowiu głowę kładę,  
+Gdzie Lenory czoło blade  
+Już nie spocznie nigdy już!  
+
+## 15
+
+Naraz w nocnej ciszy łonie  
+Słodkie się rozeszły wonie,  
+Jakby miękko, cicho ręką  
+Ktoś wonności rozlał kruż,  
+Chłonąc wonnych dym kadzideł,  
+Usłyszałem jakby skrzydeł,  
+Jakby lekkich stóp anielskich  
+Cichy szelest blisko, tuż!  
+– Panie! – rzekłem – Ty łask zdroje  
+Przez anioły szlesz mi swoje,  
+Balsamicznych lek nektarów  
+Gdzieś z niebiańskich zsyłasz zórz.  
+Przychyl ustom wonnej czary,  
+Bym przepomniał smętnej mary  
+A ból we mnie zmilknie stary  
+A kruk rzecze:  
+– Nigdy już!  
+
+## 16
+
+– Kruku! – rzekłem – Hej wróżbito!  
+Czarnych potęg zły najmito!  
+Powiedz czyś ty twór śmiertelny?  
+Czy piekielnych poseł burz?  
+Lecz na święte Niebios godło  
+Co z nicości nas wywiodło  
+Powiedz, błagam dziwny ptaku!  
+Z Plutonowych zwiany wzgórz  
+Mów! czy ból mój i tęsknota,  
+Za Edeńskie spłyną wrota,  
+Gdzie Lenory duch promienny  
+Wśród niebiańskich gości zórz  
+Czy w Edeński kraj daleki  
+Wnijdę złączon z nią na wieki?  
+A kruk rzecze:  
+– Nigdy już!  
+
+## 17
+
+Więc gniew we mnie wezbrał mocny  
+I krzyknąłem: ptaku nocny!  
+Niech cię znów na zrąb piekielny  
+Grom niezlękłych niesie burz.  
+Zwiń te skrzydła co się ścielą  
+Nad posągu cichą bielą.  
+Zdejm mi z serca dziób twój ptasi  
+Co jak ostry razi nóż.  
+Niechaj kłamny byt twój zgaśnie  
+jak przebrzmiałych echo baśni,  
+Snem śmiertelnych cicho zaśnij!  
+W bezpamietnych toni mórz.  
+Precz ode mnie! W kraj daleki  
+Odejdź stąd, lub zgiń na wieki  
+A kruk rzecze:  
+– Nigdy już!  
+
+## 18
+
+I wciąż siedzi cicho tkwiący  
+Czarnopióry kruk milczący  
+Kędy blady biust Pallady  
+Jak domowy świeci stróż.  
+A wzrok jego w snów pomroce  
+Błyskiem dziwnych skier migoce  
+Jak sennego wzrok demona,  
+Co z piekielnych spłynął wzgórz,  
+Lampy mojej światłość blada  
+Na twór ptasi cicho pada  
+Czarnopióre cienie drżące  
+U stóp moich kładąc tuż.  
+A z tych cieni co się włóczą  
+U stóp moich marą kruczą  
+Już mnie żadne moce władne  
+Nie wyzwolą  
+Nigdy już!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1918-dostal-lutinov.md b/source/documents/tests/the_raven/1918-dostal-lutinov.md
new file mode 100644
index 0000000..c5e921f
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1918-dostal-lutinov.md
@@ -0,0 +1,184 @@
+Author: Karel Dostál-Lutinov  
+Title: Havran  
+Year: 1918
+Language: Czech  
+
+## 1
+
+Bylo jednou v půlnoc charou. Nad knihou jsem dumal starou,  
+plnou bájí dávných časů. Znaven byl jsem, sláb a chor.  
+Jak jsem klímal, skoro dřímal, klepání jsem jakés vnímal,  
+kliku světnice kdos jímal, jak by stál tam u závor.  
+„Jakás návštěva,“ jsem mumlal, „kdosi klepe u závor.  
+
+Jenom to — a žádný vzdor.“  
+
+## 2
+
+Ano. Dobře pamatuji: V prosinci, kdy vichry dují,  
+na podlahu vyzařuje z kamen duši tlící bor.  
+Toužebně jsem čekal rána. Marně duše, utýrána,  
+chtěla býti uhýčkána ze svých smutků pro Lenor —  
+po ztracené dívce zářné, zvané anděly Lenor.  
+
+Beze jména zde ten tvor.  
+
+## 3
+
+Hedvábné tu divné šusty, jimiž hnul se závoj hustý,  
+snuly ve mně zmatek pustý, netušených příšer chór,  
+takže, abych zjistil buchot svého srdce v temnu hluchot,  
+říkal jsem: To žádá průchod návštěvník tam u závor,  
+návštěva jen žádá průchod pozdní u mých u závor.  
+
+To jest to — a žádný vzdor.  
+
+## 4
+
+Duch můj zas nabývá síly. Neváhaje pak ni chvíli:  
+„Pane,“ zavolám, „či paní, promiňte můj nepozor!  
+Stalo se, že jsem si zdřímnul. Než jsem spánek z očí vymnul,  
+tluku jsem si sotva všimnul jemného tak u závor.  
+Jemně tak jste zaklepali! Nuž, jen dále ve prostor!“ —  
+
+Všude tma — a nikde tvor.  
+
+## 5
+
+Dlouho stál jsem, upíraje oči do nočního kraje,  
+žasna v hrůze, zabrán do snů, jakých nesnil člověk skor.  
+Nic však ticha nerozválo, mlčení se neozvalo,  
+jediné jen slůvko válo, šepotané v tmu: „Lenor!“  
+To jsem šeptnul, ozvěna pak šeptla nazpět zas: „Lenor!“  
+
+Jenom to — a žádný tvor.  
+
+## 6
+
+Vrátil jsem se do pokoje. Zahořelo srdce moje,  
+zase slyším zaklepání hlasitěji nežli skor.  
+„Jistě,“ pravím, „jistě kdosi v mřížce oken mých se hlásí,  
+podívám se, kdo to asi? Taj ten děsí na úmor!  
+Na chvilku buď, srdce, ticho! Nelekej se na úmor!  
+
+Vítr to — a žádný tvor.“  
+
+## 7
+
+Prudce zdvih jsem okenice: Rozkřídlen tu do světnice  
+vážný, statný havran kráčí, starých bohů matador.  
+Beze všeho upejpání, bez úklony, bez postání,  
+jako lord neb velká paní sed si dveří nad otvor,  
+na Pallady bustu sedl, nade dvéře, nad otvor  
+
+usadil se divný tvor.  
+
+## 8
+
+Ebenový pták se choval vážně tak, se naparoval,  
+že mi úsměv vyluzoval, trhal mého smutku flór.  
+„Chochol,“ dím, „máš ostříhaný, jistě nejdeš za havrany,  
+za chmurnými za satany, co se rodí z noci hor.  
+Pověz mi své lordské jméno z Plutonovy noci hor! —  
+
+„Sluji Nikdy — Nevermore.“  
+
+## 9
+
+Zachvěl jsem se celý žasem nad tím zřejmým lidským hlasem,  
+ač mi nebyl zcela jasen toho ptáka odhovor,  
+to však přiznati jsem musil, málokdo že asi zkusil,  
+by se nade dvéře spustil v pokoji mu taký tvor,  
+pták či zvíře by si sedlo nad Pallady snivý zor  
+
+s divným jménem: ‚Nevermore‘.  
+
+## 10
+
+Ale havran osamělý sedí na mé sochy běli,  
+jedno slovo kráká smělý celou duší v jeden chór;  
+víc slov ani nezapípnul. Rozmach jeho křídel schlípnul,  
+tak jsem úsměškem jej štípnul: „Jiných přátel zmizel sbor,  
+prchly sny — i ty se zítra, brachu, vrátíš do svých hor!“ —  
+
+Ale pták dí: „Nevermore!“  
+
+## 11
+
+Žasna, že tak trefně umí odpovídat na mé dumy,  
+pravím: „Patrně co mluví, naučil se tento tvor  
+u jakéhos nešťastníka, jejžto sklála sudby dýka,  
+takže jeden refrén vzlyká všechněch jeho písní chór,  
+takže, pohřbiv naděj, říká jeden refrén na úmor:  
+
+Marný vzdor je. „Nevermore!“  
+
+## 12
+
+Smuten jsem, můj starý hošku, ale smát se musím trošku,  
+usedám si na lenošku, k bustě, ptáku zvedám zor.  
+Ponořiv se do sametu, myšlenek svých pásmo pletu,  
+badám, hádám, co as chce tu zlověstný ten starý tvor?  
+Co as příšerný ten zlobný, vyhublý chce říci tvor  
+
+krákoraje: „Nevermore“?  
+
+## 13
+
+Tak tu sedím, badám, hádám, ani slova nevykládám  
+ptáku, jenž, co na dně duše spřádám, vrývá tam svůj lesklý zor.  
+Tak tu sedím, sním a bádám, na aksamit hlavu skládám;  
+na polštář svit lampy padá jako vzpomínkový flór,  
+v polštář sametový padá místo Ní jen smutku flór — —  
+
+Ona — nikdy! Nevermore!  
+
+## 14
+
+Pak jsem cítil dým a vůně. Rostly v kaditelen lůně,  
+jimiž mával neviděný Serafínů letmých sbor.  
+„Ubožáku,“ volám křiče, „anděly Bůh seslal z výše,  
+dal ti pít z Nepenthy číše zapomnění na Lenor!  
+Vypij číš tu milosrdnou zapomnění na Lenor!“  
+
+Havran však: „Ne! Nevermore!“  
+
+## 15
+
+„Proroku!“ dím neocháble, „věštče, ptáku, nebo ďáble!  
+Ať tě pokušitel náhle vrh sem nebo vichor z hor,  
+kdo tě zavál sem až ke mně do té nehostinné země,  
+kde dlím sklíčen, ne však zničen, kde jde hrůza na obzor,  
+rci, zda najdu v Gileadu balzám ran svých!? Jsem tak chor!“  
+
+Havran zase: „Nevermore!“  
+
+## 16
+
+„Proroku!“ dím, „bouřliváku! Ať už ďáble nebo ptáku!  
+Při nebi, jež klene dálku, při Bohu, jejž vzývá tvor,  
+rci mé duši, náhlé k pádu, zdali najdu v dálném Hádu,  
+zda tu svatou dívku najdu, zvanou anděly ‚Lenor‘,  
+zda tam obejmu tu zářnou, zvanou anděly ‚Lenor?‘“ —  
+
+Havran krákl: „Nevermore!“  
+
+## 17
+
+„Dosti! Dost už toho slova!“ křik jsem. „Ptáku, ďáble, znova  
+vrať se tam, kde Plutonova říše tmí se v noci hor!  
+Nezanech tu pírka ani na památku svého lhaní!  
+Neruš mého vzpomínání! Slétni z busty za obzor!  
+Vyjmi zoban z mého srdce! Kliď se dolů za obzor!“ —  
+
+Havran krákl: „Nevermore!“  
+
+## 18
+
+Bez pohnutí havran sedí, tiše sedí, slova nedí,  
+z bledé Pallady dál hledí nade dveřmi ve prostor.  
+Sedí jako v hnízdě svém on. Oči, jak když hledí démon.  
+Lampa nad ním vrhá temno jeho stín sem ve prostor,  
+na podlahu stín se vrhá. Zpod stínu můj duch, tak chor  
+
+nevzchopí se — nevermore!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/1970-baranczak.md b/source/documents/tests/the_raven/1970-baranczak.md
new file mode 100644
index 0000000..d272fe7
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/1970-baranczak.md
@@ -0,0 +1,166 @@
+Author: Stanisław Barańczak  
+Title: Kruk  
+Year: 1970  
+Language: Polish  
+
+## 1
+
+W głuchą północ, w snów tumanie, gdy znużyło mnie dumanie  
+Nad księgami zapomnianej magii, znanej w dawnych dniach,  
+Chyląc głowę nad foliałem, niespodzianie usłyszałem  
+Chrobot, jakby ktoś nieśmiałym palcem skrobał znak na drzwiach.  
+„Gość“, mruknąłem, „tym sygnałem daje znać, że stanie w drzwiach:  
+Skąd ten zimny pot i strach?“  
+
+## 2
+
+Och, pamiętam: wlókł się żmudnie grudzień, jak to zwykle grudnie,  
+Po podłodze pełgał złudnie żar, co gasł już w siwych drwach.  
+I pragnąłem, by nieskory świt prześwietlił wreszcie story,  
+By oderwał od Lenory myśl zbłąkaną w niebios mgłach,  
+Od Lenory, której imię do tej pory śpiewa w mgłach  
+Chór aniołów w moich snach.  
+
+## 3
+
+Lękiem się o serce otarł szelest purpurowych kotar,  
+Grożąc cieniem, mrożąc drżeniem, które niosło się przez gmach;  
+By nad tętnem rozszalałem zapanować, powtarzałem:  
+„To gość jakiś tym sygnałem daje znać, że stanie w drzwiach;  
+Tak, to późny gość“ – szeptałem – „stanie wnet w otwartych drzwiach;  
+Po cóż ten dziecinny strach?“  
+
+## 4
+
+Czując, że znów głos mi służy, nie wahałem się już dłużej:  
+„Panie“ – rzekłem – „czy też Pani – gościu, któryś pod mój dach  
+Zbłądził – dowiedz się, mój panie, że to nocne chrobotanie,  
+Gdy zabrzmiało niespodzianie, w ścianie jakby lub przy drzwiach,  
+Wziąłem zrazu za szmer myszy“ – tu otwarłem drzwi; lecz w drzwiach  
+Mrok stał tylko, mrok i strach.  
+
+## 5
+
+Całą trwożną mocą wzroku wpatrywałem się w głąb mroku,  
+Jakbym stanął nad otchłanią nie widzianą w ludzkich snach;  
+Ale ciemność trwała niema, świadcząc, że za drzwiami nie ma  
+Żywej duszy; tylko trzema sylabami poprzez gmach  
+Szept „Lenora!“ niósł się z moich ust i echem poprzez gmach  
+Wracał, drżąc w okiennych szkłach.  
+
+## 6
+
+Zawróciłem więc od proga, czując, jaka mi pożoga  
+Duszę niszczy, jak się iskrzy głownia serca w gniewnych skrach.  
+I znów chrobot przerwał ciszę: „Pewnie“ – rzekłem – „wiatr kołysze  
+Okiennicę, albo słyszę zgrzyt obluzowanych blach  
+Jakiejś rynny; ten niewinny chrobot przerdzewiałych blach  
+To nie powód, by czuć strach.“  
+
+## 7
+
+Pchnąłem okno. I z łopotem skrzydeł, z czarnych piór furkotem  
+Wdarł się przez nie szumnym lotem kruk, ptak święty w dawnych dniach.  
+Musiał znać swą przeszłość – zatem, jakby gardził ludzkim światem,  
+Z wielkopańskim majestatem zasiadł w ciszy tuż przy drzwiach,  
+Na Atenie marmurowej tkwiącej w niszy tuż przy drzwiach:  
+Siadł, a mnie ogarnął strach.  
+
+## 8
+
+Lecz przemogłem trwogi władzę: komizm jakiś był w powadze  
+Ptaka-starca, odzianego w zdartych piór żałobny łach.  
+„A to z waści kawał mruka!“ – rzekłem kpiąco. – „Do kaduka,  
+Tak wyleniałego kruka nie ma i na piekieł dnach!  
+Zdradź mi, jakie nosisz imię na Hadesu mrocznych dnach?“  
+Kruk zakrakał: „Kres i krach“.  
+
+## 9
+
+Osłupiałem; czy to wszystko sen? jak mogło się ptaszysko  
+Tak odezwać, jak orator, co na wylot zna swój fach?  
+Choć w tym sensu było mało, przecież słusznie się zdawało  
+Rzeczą całkiem niebywałą, że ptak, siedząc przy mych drzwiach,  
+Na popiersiu marmurowym, bielejącym tuż przy drzwiach,  
+Kracze schryple: „Kres i krach“.  
+
+## 10
+
+Gęstą czernią na boginię cień rzucając, kruk jedynie  
+Parę słów wykrakał, jakby skakał w nich po kruchych krach.  
+Potem milczał dłuższą chwilę – widać chciał rzec właśnie tyle .  
+Lecz gdym rzekł: Czy się nie mylę? czy zbłądziłeś pod mój dach,  
+By mi zdradzić, jakie szczęście znajdzie drogę pod mój dach? .  
+Kruk zakrakał: „Kres i krach“.  
+
+## 11
+
+Słysząc znów tych słów dźwięk nagi, więcej w nich znalazłem wagi:  
+Brzemię wróżby spadło na mnie, jak na trumnę spada piach.  
+„Pewnie“ – spróbowałem zatem – „te dwa słowa są cytatem  
+Z wieszcza, znużonego światem, wciąż skąpanym w krwi i łzach,  
+Z mistrza, który swoją lutnię stroił smutnie, cały w łzach,  
+Na dwa tony: Kres i krach?“  
+
+## 12
+
+Lecz wciąż miał nade mną władzę komizm tkwiący w tej powadze,  
+Przeto w kąt, gdzie bielał marmur i gdzie czerniał ptak przy drzwiach,  
+Pchnąłem mój obity skórą fotel, by w nim wszcząć ponurą  
+Medytację nad naturą słów zrodzonych w zmierzchłych dniach,  
+Zgłębiać głuchą wróżbę, którą ów ptak, w dawnych czczony dniach,  
+Zawarł w krótkim: „Kres i krach“.  
+
+## 13
+
+Gdym brnął przez hipotez listę, kruk źrenice swe ogniste  
+Utkwił we mnie, jak szachista, gdy szyderczo syczy: „Szach!“;  
+Trwało to milczące starcie; spoglądałem nań uparcie,  
+Głowę wsparłszy o oparcie: skóra, pękająca w szwach  
+Lecz wciąż gładka, odbijała światło świec, a w czaszki szwach  
+Huczał pogłos: „Kres i krach“.  
+
+## 14
+
+I pojąłem w owej chwili: już się nigdy nie odchyli  
+Na poduszki droga głowa, z iskrą światła w złotych brwiach...  
+I załkałem: „Tak, niestety! Bóg cię skrapia wodą z Lety,  
+Aby obraz tej kobiety nie nawiedzał cię już w snach!  
+Tak, spal wszystkie jej portrety – wtedy ujrzysz w przyszłych snach...“  
+Kruk dokończył: „Kres i krach!“.  
+
+## 15
+
+„Zły proroku!“ – zakrzyknąłem – „czartem jesteś, nie aniołem,  
+Czy Kusiciel cię tu przysłał, czy sztorm cisnął cię na piach  
+Mojej duszy, na wybrzeże, gdzie Samotność pustki strzeże.  
+Zanim życiu sens odbierze Rozpacz, uśmierz w sercu strach:  
+Jestże balsam w Galaadzie? Powiedz, bo mnie dręczy strach!“  
+Kruk zakrakał: „Kres i krach“.  
+
+## 16
+
+„Zły proroku!“ – zakrzyknąłem – „czartem jesteś, nie aniołem,  
+Na to niebo ponad nami – na ten Boga wzniosły gmach –  
+Zdradź mej duszy, którą pali ból: co czeka na nią w dali?  
+O, gdybyśmy się spotkali z mą Lenorą w nieba mgłach!  
+Co mnie czeka, co ocali – czy Lenora w rajskich mgłach?“  
+Kruk zakrakał: „Kres i krach“.  
+
+## 17
+
+„Zgrzyt tych słów niech nam się stanie pożegnaniem, zły szatanie!“  
+Poderwałem się. – „Leć w zamieć, w zamęt, zgiń na piekieł dnach!  
+Nie waż się uronić pióra – niechaj czarna twa natura  
+Sczeźnie, wroga i ponura; nie chcę widzieć cię w tych drzwiach  
+Nigdy więcej! Wyrwij z serca dziób – i precz, bo stoi w drzwiach...“  
+Kruk dokończył: „Kres i krach“.  
+
+## 18
+
+I wciąż jego czerń skrzydlata nie drgnie, jakby chciała lata  
+Spędzić nad Pallady bladym czołem, w niszy tuż przy drzwiach;  
+I wciąż w oczach mu się żarzy demoniczny blask lichtarzy,  
+A cień kruka trwa na straży mojej duszy, która w snach  
+Miota się, lecz nie powstanie, bo wciąż jawi się w jej snach  
+Krecha krwawa – kres i krach!  
diff --git a/source/documents/tests/the_raven/config.json b/source/documents/tests/the_raven/config.json
new file mode 100644
index 0000000..98fbfdf
--- /dev/null
+++ b/source/documents/tests/the_raven/config.json
@@ -0,0 +1,11 @@
+{
+	"files":
+		[ "tests/the_raven/1845-poe.md"
+		, "tests/the_raven/1881-vrchlicky.md"
+		, "tests/the_raven/1885-muzik.md"
+		, "tests/the_raven/1918-dostal-lutinov.md"
+		, "tests/the_raven/1900-zenon-przesmycki.md"
+		, "tests/the_raven/1910-barbara-beaupre.md"
+		, "tests/the_raven/1970-baranczak.md"
+		]
+}